Η κοπέλα με τα πολλά “ταλέντα” (μόντελινγκ, τραγούδι, ηθοποιία σε καυτές ταινίες) έχει κάνει τους Έλληνες να ξεφεύγουν και να ταξιδεύουν προς τον “Πλανήτη Τζούλια” όπου η κλειδαρότρυπα, η επιτηδευμένη αφέλεια και η με-οποιονδήποτε-τρόπο δημοσιότητα κυριαρχούν.

Το τι είπε η Τζούλια, που εμφανίστηκε η Τζούλια, τι φόρεσε η Τζούλια παρουσιάζεται, συζητείται, σχολιάζεται και κερδίζει πολύ χρόνο στις σχετικές εκπομπές που μας κάνουνη την “τιμή” να έχουν κατακλύσει τον ελληνικό τηλεοπτικό χρόνο.

Είναι πραγματικά λυπηρό, ούτε καν φαιδρό, τα νεαρά -και όχι μόνο- άτομα να γνωρίζουν την Αλεξανδράτου και την κάθε Αλεξανδράτου, που προβάλλονται λόγω συγκεκριμένης δράσης και ιδιότητάς τους (ας μη γίνω περισσότερο κακός) και να μην γνωρίζουν πολλά αξιόλογα άτομα που δραστηριοποιούνται στους τομείς της επιστήμης και της τέχνης και έχουν μοχθήσει πραγματικά για να πετύχουν στόχους, οι οποίοι δεν προβάλλονται από τα μέσα γιατί -κλασικά- δεν πουλάνε.

Γι’ αυτό λοιπόν, δύσμοιρε Νεοέλληνα ταξίδεψε προς τον όμορφο “Πλανήτη Τζούλια”… Απλά όταν επιστρέψεις στον πλανήτη Γη, μην σου φανεί ότι τα πράγματα έχουν αλλάξει προς το χειρότερο. Εσύ θα φταιας που δεν ήσουν εκεί να το εμποδίσεις…..

Τα λάθη του καλοκαιριού πληρώνονται στην τρέχουσα αγωνιστική περίοδο. Οι ατυχείς επιλογές προπονητών, που είχαν ως αποτέλεσμα την ανύπαρκτη φυσική κατάσταση και τους συνεχείς τραυματισμούς των παικτών του Ολυμπιακού, την παντελή απουσία αγωνιστικού πλάνου και αυτοματισμών, καθώς και τα εμφανή κενά στο ερυθρόλευκο ρόστερ, έχουν ως αποτέλεσμα, να μοιάζει το φετινό πρωτάθλημα πλέον, ουτοπία.

Παράλληλα, η αγωνιστική άνοδος του ΠΑΟΚ, θέτει σε κίνδυνο ακόμα και τη δεύτερη θέση που οδηγεί στα καλοκαιρινά προκριματικά του Champions League.

Προφανώς και δεν θα μπορούσαν οι ερυθρόλευκοι να παίρνουν για… πάντα το πρωτάθλημα, αλλά δεν μπορούν κάθε χρόνο να πιάνουν τα προπονητικά τρικ του προέδρου του Ολυμπιακού, ο οποίος έχει κάνει συνήθεια την απόλυση επιτυχημένων τεχνικών (Λεμονής, Βαλβέρδε).

Δυστυχώς, ο Ολυμπιακός είχε φέτος την ευκαιρία να προχωρήσει στο Champions League, αλλά οι κακές επιλογές κρατούν το επίπεδο της ομάδας σε ελληνικά… πλαίσια.

Χρειάζονται, πάντως, τα παθήματα (απώλεια τίτλων) μήπως και γίνουν κάποια στιγμή μαθήματα. Και δεν έχει κανένας φίλαθλος του Ολυμπιακού την απαίτηση από τον Σωκράτη Κόκκαλη να κάνει την ομάδα, σύλλογο επιπέδου Μαντσεστερ Γ. ή Μπαρτσελόνα, αλλά έχει την απαίτηση να την κάνει επιπέδου Πόρτο. Δυστυχώς όμως, η ελληνική νοοτροπία δεν θα μπορούσε να απουσιάσει από την πτυχή του ποδοσφαίρου….

Διαβάσαμε και ακούσαμε για τα γερμανικά δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία, υπάρχουν επίσημες φωνές που ζητούν την πώληση ακατοίκητων ελληνικών νησιών στη Γερμανία για την κάλυψη του χρέους. Παράλληλα, η ιστοσελίδα της Bild, ανέφερε προκλητικά ότι “ακόμα και η Ακρόπολη μας κάνει”.

Δημοκρατία έχουμε -όπως την έχουμε- άρα το κάθε έντυπο μπορεί να εκφράζει τις απόψεις του ή τα συμφέροντά του. Το ζήτημα όμως είναι να τηρεί κάποιο πλαίσιο σοβαρότητας και να γνωρίζει ότι δεν μπορεί να προκαλεί εκατομμύρια κόσμου.

Το ζήτημα, όμως δεν είναι εκεί. Δεν φταίει η Bild και η κάθε Bild που μπορεί να παίζει με το όνομα της Ελλάδας και με την ιστορία της (και αυτά τα γράφει κάποιος που απεχθάνεται τις εθνικιστικές κορώνες και την ιδέα του ανάδελφου έθνους). Ο περίγελος και η απόλυτη απαξίωση είναι το μεγάλο κατόρθωμα του Έλληνα, ο οποίος έχτισε λιθαράκι-λιθαράκι την εικόνα του αναξιόπιστου, του ασυνεπή, του τσαμπατζή, του ζητιάνου.

Δεν μας φταίει κανένας άλλος που βάλαμε πάνω από το κεφάλι μας τη Μέρκελ, τον Σαρκοζί, τον Αλμούνια, τον Γιούνκερ, τον Ρεν και πόσους άλλους, οι οποίοι δρουν σαν μία τύποις εκτελεστική εξουσία, παίρνοντας εμμεσως αποφάσεις για εμάς. Όταν η πολιτική ηγεσία, εδώ και δεκαετίες, δεν είναι ικανή να λάβει τα απαραίτητα μέτρα, έρχονται οι Ευρωπαίοι “εταίροι” και μας φωνάζουν ότι είμαστε ανίκανοι και “τώρα αναλαμβάνουμε εμείς”. Ας προσέχαμε….

Τα χρόνια πέρασαν, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο (δάνεια, παρατάσεις) η εκάστοτε κυβέρνηση κατάφερε να κρύβει κάτω από το χαλάκι το δημόσιο ελλειμμα. Το χαλάκι όμως, με το συνεχές κρύψιμο έφτασε να ακουμπήσει το… ταβάνι και κάπου εκεί άρχισαν να χτυπούν καμπάνες από τις Βρυξέλλες.

Ως γνωστόν, οι ελληνικές κυβερνήσεις δεν λάμβαναν υπόψην τα καμπανάκια για τη διόγκωση του χρέους. Ο θηριώδης δημόσιος τομέας της χώρας μας δεν σταμάτησε ποτέ να διογκώνεται, οι συμβασιούχοι γίνονταν μόνιμοι και επιδόματα δίνονταν για την παραμικρή δραστηριότητα στον Δημόσιο τομέα. Η κρίση εμφάνισε όλες τις πτυχές της παθογένειας της ελληνικής οικονομίας.

Τελευταία, όμως, οι Ευρωπαίοι εταίροι μας, σταμάτησαν να κάνουν τα στραβά μάτια και μας πήραν χαμπάρι. Τι σημαίνει αυτό πρακτικά; “Bάλτε το μαχαίρι στο κόκκαλο, δεν θα πληρώνουμε εμείς για εσάς”.

H κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ είναι υποχρεωμένη να λάβει σκληρές αποφάσεις, οι οποίες, μοιραία, δε θα την κάνουν τόσο αρεστή όσο την 4η Οκτωβρίου του 2009. Είναι υποχρεωμένη να λάβει αποφάσεις, οι οποίες δεν ελήφθησαν εδώ και πολλά χρόνια.

Η νωπή και ισχυρή λαϊκή εντολή, όμως, δίνει τη δυνατότητα στον Γιώργο Παπανδρέου και στο επιτελείο του να πραγματοποιήσουν τις απαιτούμενες τομές. Χωρίς αυτές, δεν υπάρχει γιατρειά. Η έξωσή μας από την ευρωζώνη θα ήταν μια εξελιξη η οποία θα μας γύριζε πολλές δεκαετίες πίσω και σίγουρα, θα έφτανε τα πράγματα σε οριακό σημείο.

Θα πρέπει όλοι οι Έλληνες να έχουν επίγνωση της κατάστασης και ευτυχώς, . Φαινόμενα ασυλίας κάποιων επιτηδείων που εκμεταλλεύονται τις καταστάσεις, ενώ οι υπόλοιποι συμπολίτες τους παραμένουν συνεπείς, θα πρέπει να σταματήσουν. Παράλληλα, θα πρέπει και η Πολιτεία να σφίξει τα λουριά, που έχουν χαλαρώσει επικίνδυνα στις περιπτώσεις πολλών εχόντων και όχι εις βάρος των ευσυνείδητων πολιτών-φορολογουμένων. Λύσεις υπάρχουν. Το θέμα είναι, επιτέλους, να εφαρμοστούν.

Ο υφυπουργός, μιλώντας στους ορκιζομένους και τις οικογένειές τους, έκανε λόγο για εννιάμηνη θητεία για όσους θα υπηρετούσαν τη θητεία τους σε παραμεθόριο περιοχή (Έβρο και νησιά Νοτιοανατολικού Αιγαίου). Το κοινό που βρέθηκε στο στάδιο, επιδοκίμασε την εν λόγω “υπόσχεση” χειροκροτώντας τα λόγια του κ. Μπεγλίτη.

Οι μήνες πέρασαν και οι υπηρετούντες σε Ναυτικό και Αεροπορία, σε παραμεθόριες περιοχές, μάλλον δεν είδαν αυτό που περίμεναν. Το εννιάμηνο που είχε εξαγγελθεί, “μεταμορφώθηκε” σε ενδεκάμηνο, σύμφωνα με την Εφημερίδα της Κυβερνήσεως. Η επόμενη ΕΣΣΟ θα υπηρετήσει για 10 μήνες και η μεθεπόμενη, αυτή του Μαΐου θα υπηρετήσει εννέα.

Το ζήτημα είναι ότι οι εκπρόσωποι της πολιτικής ηγεσίας, λόγω της θεσμικής ιδιότητάς τους οφείλουν να είναι μετρημένοι στα λόγια τους και να μη δημιουργούν λανθασμένες εντυπώσεις.

Δεν υποχρέωσε κανείς του Υπουργείο Εθνικής Άμυνας να περικόψει μήνες θητείας. Είναι όμως υποχρεωμένο να πραγματοποιεί όσα υπόσχεται, αλλιώς να μην τα αναφέρει καν, διότι φαίνεται έτσι αναξιόπιστο. Και όλοι γνωρίζουμε συνήθως ότι, η αναξιοπιστία έχει πολύ μεγάλο πολιτικό κόστος….

Ο υφυπουργός Προστασίας του Πολίτη, κ. Σπύρος Βούγιας τόνισε ότι “η Ελληνική Αστυνομία δεν μπορεί να διαθέτει το σύνολο των δυνάμεών της κάθε Σαββατοκύριακο στις αθλητικές διοργανώσεις σε βάρος της ασφάλειας των πολιτών“.

Το παραπάνω σκεπτικό είναι απόλυτα ορθολογικό αφού, εδώ και πολλά χρόνια, τα φαινόμενα βίας στις εξέδρες των γηπέδων κάθε αθλήματος εμφανίζονται συχνότερα και από το… θέαμα.

Το να μπορεί κάποιος οπαδός να παρακολουθήσει έναν εκτός έδρας αγώνα της ομάδας του φορώντας τα διακριτικά της είναι “προνόμιο” άλλων χωρών, αφού εδώ στην Ελλάδα, ο σεβασμός ακόμα και της ανθρώπινης ζωής ανήκει στα… ψιλά γράμματα.

Ασφαλώς και δεν αναφερόμαστε στο σύνολο των ανθρώπων που πηγαίνουν στο γήπεδο. Φτάνουν 100-200 άτομα για να δημιουργηθεί το απόλυτο χάος και να επηρεάσουν τους υπόλοιπους χιλιάδες.

Φανατισμός, έλλειψη παιδείας, εκτόνωση προσωπικών/οικογενειακών προβλημάτων βοηθούν τον επίδοξο ταραξία να νιώσει δυνατός μέσα στη μάζα (το αντίθετο απ’ ότι ως μονάδα του κοινωνικού συνόλου) και -μέσω της διάχυσης της ευθύνης- να κάνει ό,τι δε θα έκανε αν βρισκόταν μόνος του σε ένα θέατρο, σε έναν κινηματογράφο ή σε οποιονδήποτε άλλο χώρο διασκέδασης, γιατί εκεί δεν θα μπορούσε να αποφύγει τη σύλληψη.

Σχολιάζοντας τις δηλώσεις του κ. Βούγια θα ήθελα να σταθώ στο ότι δεν είναι δυνατόν κάθε Σαββατοκύριακο να επιστρατεύονται ορδές αστυνομικών για ενδεχόμενες μάχες στις εξέδρες. Δεν υπάρχει κανένας απολύτως λόγος ο Έλληνας φορολογούμενος να πληρώνει επειδή κάποιοι θέλουν να εκτονωθούν. Ας σταματήσουν λοιπόν οι συναντήσεις οπαδών στα γήπεδα. Είναι ένα βήμα. Να μείνουν μακριά και… αγαπημένοι.

Από το να σημειώνονται συνεχώς επεισόδια είναι καλύτερο ακόμη και να κλείσουν τελείως οι εξέδρες και να βρίσκονται μόνο οι ομάδες στον αγωνιστικό χώρο. Εάν συνεχίσει να υπάρχει ατιμωρησία, ο οποιοσδήποτε “μάγκας” της μάζας θα δρα ελεύθερα. Ας παρθούν τα μέτρα που χρειάζονται όχι μόνο από την Πολιτεία αλλά και από τις ομάδες-ανώνυμες εταιρείες που συχνά κάνουν τα στραβά μάτια, καλύπτοντας γνωστούς “φιλάθλους” τους.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα, επειδή έγινε επικίνδυνη για τη διατήρηση κάποιων σκοτεινών συμφερόντων, μέσω της συνδικαλιστικής δράσης της, έγινε δέκτης μιας ακραίας μορφής μίσους και μιας απανθρωπης επίθεσης. Προφανώς για το δράστη και τον ηθικό αυτουργό η ανθρώπινη ζωή δεν παίζει κανέναν ρόλο, παρά μόνο το χρήμα. Δεν ενδιαφέρθηκαν καν για το αν μια γυναίκα θα πέθαινε, θα ζούσε παραμορφωμένη, με προβλήματα ομιλίας, αναπνοής, όρασης.

Παρ’ όλα αυτά, η κ. Κούνεβα, δεν έβγαλε κακία. Δεν πραγματοποίησε υβριστικές επιθέσεις, όπως θα περίμενε ο καθένας. Έδειξε ότι πρόκειται για ένα πρόσωπο με αξιοπρέπεια, αρχές, ήθος. Με τον τρόπο της άφησε την κοινή γνώμη να εκφράσει τη δυσαρέσκεια και το θυμό της για την άναδρη επίθεση. Παράλληλα, έδειξε ότι όταν έχεις μεγάλη δίψα για ζωή και για να πραγματοποιήσεις τα όνειρά σου, μπορείς να καταφέρεις να προσπεράσες τις αντιξοότητες. Και οι δυσκολίες της συνδικαλίστριας από τη Βουλγαρία μόνο λίγες δεν είναι, αφού έχει υποβληθεί σε 8 επεμβάσεις και με άλλες 10 να χρειάζονται.

Η Κωνσταντίνα Κούνεβα είναι ένα σύμβολο. Σύμβολο για τους νέους, τους εργαζόμενους και τους ανθρώπους γενικότερα. Αποτελεί πρότυπο συμπεριφοράς.

Η δύναμη και τα λόγια της είναι ανώτερα από οποιαδήποτε “κατορθώματα” αστέρων του αθλητισμού, του κινηματογράφου και της μουσικής που απεικονίζονται σε αφίσες παιδικών κι εφηβικών δωματίων. Ευτυχώς η Κωνσταντίνα Κούνεβα έχει κερδίσει την αναγνώριση. Με το σπαθί της και χωρίς να το επιδιώξει καν…..

Το σημαντικό στις εξαγγελίες των κ.κ. Βενιζέλου και Μπεγλίτη δεν είναι τόσο η κατάργηση της θητείας σε Πολεμικό Ναυτικό και Αεροπορία, όσο το κομμάτι της εκτίμησης των προσόντων των στρατεύσιμων, όπως και αυτά της επιμόρφωσης και του υπολογισμού της θητείας ως εργασιακής προϋπηρεσίας.

Mακάρι αυτές οι εξαγγελίες να αποτελέσουν απαρχή μιας διαφορετικής εποχής για τις Ένοπλες Δυνάμεις, τη θητεία στις οποίες, οι στρατεύσιμοι δε θα βλέπουν ως μια θλιβερή αγγαρεία που τους κόβει ένα χρόνο από τη ζωή τους.

Eίναι ανώφελο να αναφερθούν και να υπογραμμισθούν για ακόμα μία φορά οι αρνητικές πτυχές και ο χαρακτήρας της στρατιωτικής εκπαίδευσης στη χώρα μας. Θα είναι ιδιαίτερα εποικοδομητικό, όμως, ο κάθε νέος που θα υπηρετεί τη στρατιωτική του θητεία, να προσφέρει τις υπηρεσίες του στην Πατρίδα, με βάση την ιδιότητά του.

Είναι κρίμα η καθεμία προσωπικότητα να χάνεται στην ισοπεδωτική ομοιογένεια και να μην μπορεί να προσφέρει και παράλληλα να ασκηθεί, σε πόστο το οποίο, ανταποκρίνεται στις γνώσεις, στις δεξιότητες και στις προτιμήσεις του.

Μόνο με αυτό το χαρακτήρα θα μπορέσει η στρατιωτική θητεία να έχει χειροπιαστή χρησιμότητα και θα μπορεί να περάσει λιγότερο επώδυνα. Mόνο εάν γίνει ανθρωποκεντρική η στρατιωτική θητεία θα μπορέσει να έχει καλύτερα αποτελέσματα και για τις Ένοπλες Δυνάμεις και για τα άτομα που υπηρετούν.

Ο χρόνος θα δείξει…..

Απ’ ότι έγινε γνωστό από το ρεπορταζ, ο ταλαντούχος ερμηνευτής είχε χάσει πρόσφατα τους γονείς του, ενώ είχε αντιμετωπίσει και ερωτική απογοήτευση, γι’ αυτό και “έπεσε” στα δίχτυα του λευκού εφιάλτη.

Το ζήτημα είναι ότι από πολλούς καλλιτέχνες, εντός και εκτός Ελλάδος, λόγω της χρηματικής ευχέρειας, επιλέγεται ο καταστροφικός δρόμος των ναρκωτικών ως η μόνη διέξοδος από τα προβλήματα ή την έλλειψη κινήτρων στη ζωή τους.

Είναι απόλυτα φυσιολογικό, όταν ένας άνθρωπος είναι διάσημος, καταξιωμένος στον τομέα του, να μην έχει πλέον στόχους που θα τον ωθήσουν να δουλέψει και να επικεντρωθεί σε αυτούς. Με τη συνδρομή κάποιων κακών επιρροών που πάντα υπάρχουν στον “λαμπερό” κόσμο του θεάματος, είναι πολύ εύκολο να χαθεί ο προσανατολισμός σε μια στιγμή αδυναμίας.

Πραγματικά είναι λυπηρό, πρόσωπα που αποτελούν -καλώς ή κακώς- πρότυπα για τους νέους, λόγω της δημοσιότητας που απολαμβάνουν, να δείχνουν τόσο αδύναμα. Οι νέοι άνθρωποι βλέπουν άτομα που επιλέγουν τον δρόμο της παραίτησης, από το δρόμο της αντιμετώπισης.

Τα πολλά χρήματα και η δόξα κάνει τους αστέρες να μην έχουν υπομονή, να μην ελπίζουν, να χάνουν ακόμα και τη λογική τους…..